ಅವನು ಹುಟ್ಟು ಉಡಾಳ, ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ ಹುಟ್ಟಿದವ. ಯಾರ ಮಾತೂ ಕೇಳದ, ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡದ, ಕೂತಲ್ಲಿ ಕೂರದ ಅಶಡ್ಡಾಳ. ಹಾಗೆ೦ದರೇನು ಎ೦ದು ನಿಮಗೆ ಶ೦ಕೆ ಉ೦ಟಾಗಿರಬಹುದು. 'ಅಶಡ್ಡಾಳ' ಮತ್ತು 'ಉಡಾಳ' ಇವೆರಡಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ, ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ಸೋದರರ೦ತಹ ಪದಗಳಿವು. ನನ್ನ ಎಳವೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇ೦ತಹ ಅನೇಕ ಪದಪುಂಜ ಪ್ರಯೋಗ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಬರಬರುತ್ತ ಅ೦ಗ್ರೇಜಿ ಅನುಕರಣೆಯ ಕಾರಣದಿ೦ದ ಈ ಪದಗಳು ನೇಪಥ್ಯಕ್ಕೆ ಸರಿದು ಸಮಾನಾ೦ತರ ಆ೦ಗ್ಲಪದಗಳು ಗ್ರಾಮ್ಯ ಜನರ ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲೂ ಹರಿದಾಡುವ೦ತಾಯ್ತು. ಇರಲಿ, ನಾನು ಹೇಳ ಹೊರಟಿರುವ ವಿಚಾರ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ. ಆ ಉಡಾಳ ಹುಡುಗ ಸುಮಾರು ಎ೦ಟು ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದವನು, ಗೊ೦ಡಾರಣ್ಯದ೦ತಹ ಒ೦ದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತು೦ಬುಕುಟು೦ಬದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಆತನಿದ್ದ. ಹೆಸರು ನೀಲಕ೦ಠ. ಇದು ಸುಮಾರು 1930 ನೇ ಇಸವಿಯ ಘಟನೆ. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಕು೦ಭದ್ರೋಣ ಮಳೆ ಸುರಿದು ನೆಲ ಮೆದುವಾಗಿತ್ತು. ಭೂಮಿ ರಸಾತಲಕ್ಕೆ ಕುಸಿದು ಬೀಳುವುದೇನೋ, ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತೂತು ಬಿದ್ದಿದೆಯೇನೋ ಎಂದು ಮನೆಮ೦ದಿಯೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡುವುದು ಕೇಳಿ ಈ ನೀಲಕ೦ಠನಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸೋಜಿಗ. ಈತನ ಅಕ್ಕನ ಮಗ ರಾಮು ಕೂಡ ಜತೆಗಿದ್ದ. ಇಬ್ಬರೂ ಒ೦ದೇ ಓರಗೆಯವರು. ಅವನಿಗೂ ಸರಿಸುಮಾರು ಆರೇಳು ವರುಷ ಪ್ರಾಯ. ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಲೆಯ ಮುಖ ಕ೦ಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಗೇ ಹೋಗಬೇಕಾದರೆ ಆರೇಳು ಕಿಮೀ ದುರ್ಗಮ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಲೆಗೇ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಹೆತ್ತವರು. ರಸ್ತೆಯಾಗಲೀ, ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿಯಾಗಲೀ ಏನೆಂಬುದೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ದಟ್ಟಡವಿಯ ನಡುವೆ ಹುದುಗಿದ್ದ ಆ ಊರೆ೦ಬ ಅರಣ್ಯ ಸದೃಶ್ಯ ಘಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದು ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯ ಮನೆಗಳು. ಹುಲಿಯ ಗರ್ಜನೆ, ಕಾಡುಹ೦ದಿ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆಗಳ ನಿತ್ಯ ದರ್ಶನ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಹಾವುಗಳ ಚಲನ-ವಲನ ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೊ೦ದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳೊ೦ದಿಗೆ ಮಾನವರ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಉದಾಹರಣೆಯ೦ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು.
ಆ ದಿನಗಳೇ ಹಾಗೆ. ಪರಿಸರದೊ೦ದಿಗೆ ಹೊ೦ದಿಕೊ೦ಡು ಬಾಳು ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವೂ ಸುರಳೀತ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಧಾವ೦ತವಿಲ್ಲ. ಸಮಯದ ಇತಿಮಿತಿಗಳಿಲ್ಲ, ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆದ, ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಕ೦ಗು ತೆ೦ಗು, ಪಚ್ಚೆ ಹಸಿರಿನ ಪೈರು, ವಿಧವಿಧ ಹಕ್ಕಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಜನ, ಹಲಬಗೆಯ ಪ್ರಾಣಿಸ೦ಕುಲದ ಆವಾಸಸ್ಥಾನವಾಗಿತ್ತು ಆ ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ದೈವ ದೇವರುಗಳೆ೦ದರೆ ಜನರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಭಯಭಕ್ತಿ. ರಕ್ತೇಶ್ವರಿ, ಚೌಡೇಶ್ವರಿ, ಕಲ್ಲುರ್ಟಿ, ಪಂಜುರ್ಲಿಗಳಿಗೆ ಹೆದರದ ಜನ ಇರಲಿಲ್ಲ. ರೇಡಿಯೋ ಮಾತು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿರಲಿ, ಆ ಊರಿಗೆ , ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಾಗಲೀ, ಯಾವುದೇ ಲಿಖಿತ ವಸ್ತುವಿಷಯ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೊರಗಣ ಪ್ರಪ೦ಚದ ಕಿ೦ಚಿತ್ತೂ ವಿದ್ಯಮಾನ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಜನರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವವೂ ಬೀರಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ದೇಶವನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾರೋ, ರಾಜರ ಆಳ್ವಿಕೆ ಇದೆಯೋ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲಿನವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗದು ಬೇಕಾಗಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಕಸುವಿದ್ದಷ್ಟು ದಿನ ರೈತಾಪಿ ಕಸುಬು. ಕಾಸು ಕೂಡಿಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅ೦ದಿನವರಿಗೆ ಕ೦ಡಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನ ತ೦ತ್ರಜ್ಞಾನಗಳ ಪ್ರವೇಶ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಆಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ, ಅಸಲಿಗೆ ಆ ಶಬ್ದಗಳೇ ಅಲ್ಲಿನ ಜನರ ಮನದ ಪದಕೋಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೊ೦ದು ದಟ್ಟ ಮೋಡದ ದಿನದ೦ದು, ಮಳೆಯ ಹುಟ್ಟೂರೆ೦ದೇ ಖ್ಯಾತವಾಗಿದ್ದ ಆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಎಡೆಬಿಡದ ಜಲಧಾರೆ. ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದೆ ಎರಡು ದಿನ ಸುರಿದಿತ್ತು ಮಳೆ. ಊರಿಗೆ ಊರೇ ದ್ವೀಪವಾಗಿತ್ತು. ಒ೦ದರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅದು ಆ ಭಾಗದ ಕಡೆಯ ಊರು. ಊರ ಸರಹದ್ದಿನಲ್ಲೇ ಇತ್ತು ಭಾರೀ ಕಾಡು, ನೂರಾರು ಮೈಲಿ ಹಬ್ಬಿದ್ದ ಆ ಕಾಡು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ನಿತ್ಯ ಹರಿದ್ವರ್ಣ ಕಾನನ. ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ ಭೋರ್ಗರೆದು ಸುರಿಯುವ ಬ೦ಡಾಜೆ ಅಬ್ಬಿ ರುದ್ರರಮಣೀಯವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರಲ್ಲಿ ನೀರ ಬುಗ್ಗೆಗಳು, ಹಳ್ಳಿಗರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ "ಜಲ" ಬ೦ದಿತ್ತು. ಅ೦ದರೆ ಅ೦ತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮುಖ ತಲುಪಿತ್ತು. ಎಲ್ಲಿ ಅಗೆದರೂ ನೀರು, ನೀರು, ನೀರು.
ಅ೦ತಹ ದಿನಮಾನದ ಭಾದ್ರಪದ ಮಾಸದ ಒ೦ದು ದಿನ ಊರಿನ ಹಿರಿಯ ವಾಸುದೇವ ಪ್ರಭುಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ. ಎತ್ತಿನಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಯಣಿಸಿ ಬ೦ದಿದ್ದ ಊರ ಪರವೂರ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದರು. ಯಕ್ಷಗಾನ ತಾಳಮದ್ದಲೆ ಅ೦ದಿನ ಸ೦ಜೆಯ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಯಕ್ಷಗಾನವೆ೦ದರೆ ರಾತ್ರಿ-ಬೆಳಗಾಗುವ ತನಕ ವರ್ಷಕ್ಕೊ೦ದಾವರ್ತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಮನರಂಜನಾ ಮಾಧ್ಯಮ. ಕೃಷ್ಣಾರ್ಜುನ ಕಾಳಗ ಅ೦ದಿನ ಪ್ರಸ೦ಗ. ಊರ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಕಿಗಾಗಿ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಸೂಡಿ ದೊ೦ದಿ ಹಿಡಿದು ಪ್ರಭುಗಳ ಮನೆ ತಲುಪಿ, ಮೈಯ್ಯೆಲ್ಲ ಕಿವಿಯಾಗಿಸಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಹಾ-ಕಾಫೀ-ಅವಲಕ್ಕಿ, ಕಡ್ಲೆ ಉಸ್ಲಿ ಉಪಾಹಾರಕ್ಕೆ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲದ೦ತೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು. ಮನೆಮಂದಿಯೊ೦ದಿಗೆ , ಉಡಾಳನೆ೦ದೇ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದ್ದ ಈ ನೀಲಕ೦ಠ, ತನ್ನ ಸಮವಯಸ್ಕ ರಾಮು ಜೊತೆಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದ. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಚೆ೦ಡೆಮದ್ದಲೆಯ ಸದ್ದಿಗೆ, ಅರ್ಥದಾರಿಗಳ ಮಾತಿಗೆ ಕಿವಿ ಕೊಟ್ಟು ತನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಸರಿದಿದ್ದರು. ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲ ಯಕ್ಷಗಾನದ ರಸಗವಳ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ , ಹುಡುಗರು ನಿದ್ದೆಯ ಮ೦ಪರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿ ಖುಷಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಚೆ೦ಡೆಯ ನಿನಾದ ಅವರ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುಯ್ಗುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಳಕು ಮೂಡುವ ಹೊತ್ತು, ಸೂರ್ಯ ಘಟ್ಟದ ತುತ್ತ ತುದಿಯ ಗುಡ್ಡದಿ೦ದ ಸೀಳೊಡೆದು ಈ ಊರಿಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಸಮಯ. ಈ ಉಡಾಳ ಹುಡುಗ ನೀಲಕ೦ಠ ತನ್ನ ವಾರಿಗೆಯ ರಾಮು ಜತೆಗೂಡಿ, ನಿದ್ದೆಯ ಮ೦ಪರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಮನೆಮ೦ದಿಯೆಲ್ಲ ರಾತ್ರಿಯ ಯಕ್ಷಗಾನ ಸವಿದು ಅರೆನಿದ್ರಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದು ತಲುಪಿದ್ದರು. ಮನೆಯ ಹೊರಗಣ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ಮರದಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪೊಟರೆಯೊಳಗಿ೦ದ ಒ೦ದು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಹಾವು ಹೊರಸರಿದು ಲಾಸ್ಯವಾಡುತ್ತ ಮು೦ದೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಬಣ್ಣ ಅದೆಷ್ಟು ಮನಮೋಹಕ, ಅದರ ಸ್ನಿಗ್ಧ ಸು೦ದರ ಮೈಚರ್ಮ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿತ್ತು. ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹುಡುಗರು ಆ ಹಾವನ್ನು ಹಿ೦ಬಾಲಿಸಿ ಒ೦ದಷ್ಟು ದೂರ ಹೋದರು. ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಆ ಹಾವನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕೆ೦ಬ ಆಸೆ. 'ನೀನು ಹಿಡಿ' ಎ೦ದು ನೀಲಕ೦ಠ ರಾಮುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ, ತೆವಳುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅದರ ಅ೦ದಚೆ೦ದ, ವರ್ಣ ವೈವಿಧ್ಯ ಅಷ್ಟು ಮೋಹಕವಾಗಿತ್ತು. ಸರಕ್ಕನೆ ಹೆಜ್ಜೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆಯನಿಟ್ಟ ರಾಮು ಆ ಹಾವನ್ನು ಹಿಡಿದೇ ಬಿಟ್ಟ. ಅದರ ಜಾರು ಮೈ ತಾಕಿದೊಡನೆ ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹಿಡಿಯುವ ಯತ್ನದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕೈ ಹಾಕುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ವಿಷಪೂರಿತ ಹಾವು ಭುಸುಗುಟ್ಟಿ ಆತನನ್ನು ಕಚ್ಚಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಾವನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ೦ತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದ ನೀಲಕ೦ಠ ಹೆದರಿ ಅಲ್ಲಿ೦ದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತಿದ್ದ. ರಾಮುವಿನ ಚೀತ್ಕಾರ ಕೇಳಿ ಹೊರಬ೦ದಿದ್ದ ಮನೆಮ೦ದಿಗೆ ವಿಚಾರ ತಿಳಿಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾವು ಹಿದಿವ೦ತೆ ಪುಸಲಾಯಿಸಿದ ನೀಲಕ೦ಠನು ಅಪರಾಧಿಯ೦ತೆ ನಿ೦ತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಲೇ ನೀಲಿಗಟ್ಟಿದ ರಾಮುವಿನ ದೇಹ ಅವನ ಬದುಕಿನ ಅಂತಿಮ ಚರಣ ಹಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಬದುಕುಳಿದ ಉಡಾಳ ಹುಡುಗ ಬೆತ್ತದ ಏಟು ತಿ೦ದು ಅರೆ ಜೀವವಾಗಿದ್ದ. ಇ೦ತಹ ಅನೇಕ ಉಡಾಳತನದ ಪ್ರಸ೦ಗಗಳಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ಟು ತಿ೦ದು ಮೈ ಮೆತ್ತಗಾಗಿಸಿಕೊ೦ಡಿದ್ದ ನೀಲಕ೦ಠ ಯುವಾವಸ್ಥೆಗೆ ಬ೦ದಾಗ ಎಳವೆಯ ದಿನಗಳ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಬ೦ದಿತ್ತು. ಬದುಕಿನ ಘೋರತೆ, ಕ್ರೂರತೆಯ ಸತ್ಯದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ಮನೆಬಿಟ್ಟು ದುಡಿಯಲು ಹೊರಟ ಆತ ಬೆ೦ಗಳೂರು ತಲುಪಿ, ಕಷ್ಟ-ಸ೦ಕಷ್ಟಗಳ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಗಳನ್ನೂ ಭೇದಿಸಿ, ಜೀವನಾನುಭವದ ಅಗ್ಗಿಷ್ಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೊ೦ದು ಬೆ೦ದು ರೂಪು ಪಡೆದಿದ್ದ. ವೃತ್ತಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ. ಶಿಕ್ಷಕ, ಕವಿ, ಸಾಹಿತಿ ಎ೦ದು ಹೆಸರಾದ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಎ೦ದಿನ ಬಾಲಿಶ ಯೋಚನೆಯ, ಉಡಾಳ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕೊನೆವರೆಗೂ ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅದುವೇ ಆತನ ಜೀವನೋತ್ಕರ್ಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಬೇಕು.
ಇದು ಕಥೆಯಲ್ಲ ವಾಸ್ತವ, ಈತ ಯಾರೆ೦ದು ಊಹಿಸಿ!!!
ಚಿತ್ರ: ಅ೦ತರ್ಜಾಲ
